شاه اسماعیل یکم
Ismail I
۱۵۰۱–۱۵۲۴ م۸۸۰–۹۰۳ ش
در چهاردهسالگی تاج گذاشت، ایران را یکپارچه کرد و تشیع را مذهب رسمی ساخت.
آغاز دوران نو
Safavid Empire
یکپارچگی دوبارهی ایران، رسمیت مذهب شیعه و شکوه «اصفهان نصف جهان».
طرح سادهشدهی قلمرو صفویان در اوج گسترش. مرزهای دوران پیشامدرن سیال بودند؛ این نقشه تنها برای جهتیابی است.
Ismail I
۱۵۰۱–۱۵۲۴ م۸۸۰–۹۰۳ ش
در چهاردهسالگی تاج گذاشت، ایران را یکپارچه کرد و تشیع را مذهب رسمی ساخت.
Tahmasp I
۱۵۲۴–۱۵۷۶ م۹۰۳–۹۵۵ ش
پنجاهودو سال پادشاهی؛ پایتخت را به قزوین برد و شاهنامهی تهماسبی را پدید آورد.
Ismail II
۱۵۷۶–۱۵۷۷ م۹۵۵–۹۵۶ ش
پس از نوزده سال زندان به تخت رسید و بسیاری از خاندانش را کشت.
Mohammad Khodabanda
۱۵۷۸–۱۵۸۷ م۹۵۷–۹۶۶ ش
شاه نیمهنابینا که قزلباشها و همسرش مهدعلیا بر دربار چیره بودند.
Abbas I the Great
۱۵۸۷–۱۶۲۹ م۹۶۶–۱۰۰۸ ش
ارتش را نوسازی کرد، پرتغالیها را از هرمز راند و اصفهان را نگین جهان ساخت.
Safi
۱۶۲۹–۱۶۴۲ م۱۰۰۸–۱۰۲۱ ش
نوهی شاه عباس که بغداد را با پیمان زهاب به عثمانی واگذاشت.
Abbas II
۱۶۴۲–۱۶۶۶ م۱۰۲۱–۱۰۴۵ ش
قندهار را بازپس گرفت؛ کاخ چهلستون در روزگار او کامل شد.
Suleiman I
۱۶۶۶–۱۶۹۴ م۱۰۴۵–۱۰۷۳ ش
پس از تاجگذاری دوباره نام عوض کرد؛ دورانی آرام اما رو به رکود.
Soltan Hosayn
۱۶۹۴–۱۷۲۲ م۱۰۷۳–۱۱۰۱ ش
در محاصرهی اصفهان، تاج را به محمود افغان سپرد.
Tahmasp II
۱۷۲۲–۱۷۳۲ م۱۱۰۱–۱۱۱۱ ش
با یاری نادر بخشی از ایران را بازپس گرفت و به دست او برکنار شد.
Abbas III
۱۷۳۲–۱۷۳۶ م۱۱۱۱–۱۱۱۵ ش
شاه نوزادی که نادر به نام او فرمان راند.
پادشاهان (طلایی) و رویدادها (رنگ دودمان) به ترتیب زمان؛ رویدادهای کلیدی پررنگترند.
تاریخها بر پایهی اجماع پژوهشی (ایرانیکا، تاریخ کمبریج) است؛ «ح.» نشانهی تاریخ تقریبی یا مورد اختلاف است.